На дождливите струмички улици денеска се раскажа една топла приказна за мајчинската љубов и радоста да се биде дел од заедницата. Меѓу учесниците на „Струмица на улица“ беа мајката Зорица и нејзиниот десетгодишен син Ѓорги, детенце со церебрална парализа, кое најмногу се радува кога мама трча за него.

Дождот не ги спречи да бидат дел од трката и заедно да го доживеат овој ден.

Зорица трчаше, а Ѓорги учествуваше на својот начин, споделувајќи го со неа секој поминат метар. Нивното присуство потсети колку е важно на ваквите настани да има место за секого и секое дете да ја почувствува радоста на учеството.

Зад фотографиите стојат мајка и син чија поврзаност најдобро ја опишуваат зборовите на самата Зорица:

„Трчав со десетгодишно детенце кое има трајна состојба, церебрална парализа и иако самиот не може сепак најмногу се радува кога мама трча за него. МОЖЕБИ ЈАС СУМ НЕГОВИТЕ РАЦЕ И НОЗЕ, НО ДЕФИНИТИВНО ТОЈ Е МОЈАТА НАЈГОЛЕМА СИЛА“, напиша мајката.

Во тие неколку реченици е содржано сè што една фотографија не може целосно да го раскаже. За Зорица, трчањето е и начин да му овозможи на својот син искуство што го радува. За Ѓорги, тоа е време поминато со мама, среде настан во кој и тој има свое место.

Фотогалеријата ги носи моментите од нивното денешно учество, спомен од дождлива Струмица и една заедничка трка исполнета со љубов. Зорица и Ѓорги ја поминаа заедно, носени од силата што си ја даваат еден на друг. ❤️