Животниот пат на отец Атанас Иванов претставува значајно сведоштво за историјата на католичката заедница во Струмица и Струмичко, но и за страдањата и истрајноста на македонските католици во првата половина на дваесеттиот век.
Отец Атанас Иванов е роден на 24 март 1883 година во селото Алексово, во Егејска Македонија. Богословското образование го стекнал во Солун, а за свештеник бил ракоположен на 2 јули 1910 година од владиката Епифаниј Шанов. Неговата прва свештеничка служба била како управител на црквата „Свети Антониј“ во селото Лелево.
За време на Втората балканска војна, во јули 1913 година, кога грчката војска влегла во Кукуш, отец Атанас заедно со своето семејство и со верниците од парохијата бил принуден да го напушти родниот крај. Тие побегнале кон Софија, каде што засолниште побарале бројни католици Македонци. Поради големиот број бегалци, бугарските власти не можеле да обезбедат соодветна грижа за сите, па дел од нив биле насилно преселувани во други краишта на Бугарија. Стравувајќи од разделување со своите најблиски, многу семејства повторно тргнале кон Македонија.
Во тие тешки години, кога не постоеле меѓународни организации за помош на бегалците ниту организирана хуманитарна поддршка, отец Атанас останал духовен водач на своите верници. На 10 март 1914 година пристигнал во селото Нова Маала, во Струмичко, каде што повторно ја оживеал парохиската заедница. Подоцна таму бил изграден и храмот „Успение на Пресвета Богородица“, кој станал духовен центар на локалните католици.
И покрај својата посветеност, отец Атанас често бил изложен на напади од разбојници, а поради недоволната заштита од тогашните државни власти, на 18 јануари 1923 година ја напуштил Нова Маала и се преселил во Струмица. За верниците во селото понатаму се грижел отец Христофор Д. Назов.
Истата година, на 19 октомври 1923 година, бил решен и правниот статус на католиците Македонци кои го преживеале страдањето во Егејска Македонија. Со одлука на Конгрегацијата за Источни цркви тие станале составен дел од Крижевската епархија, како една од петте етнички заедници што ја сочинувале оваа црковна организација.
Со декрет број 849 од 29 јули 1924 година, тогашниот крижевски владика Дионизиј Њаради го именувал отец Атанас Иванов за водител на католичката заедница во Струмица. Во почетокот, со благослов на епископот, богослужбите се одржувале во неговиот дом, каде што една просторија била уредена како капела. Во меѓувреме, отец Христофор ја завршил изградбата на црквата „Успение на Пресвета Богородица“, која била осветена на почетокот на 1925 година.
По завршувањето на изградбата на храмот, отец Атанас Иванов бил именуван за прв парох во Струмица. По смртта на отец Христофор во 1961 година, архиепископот д-р Габриел Букатко на 22 февруари 1962 година го назначил за декан на Деканатот „Свети Кирил и Методиј“. Оваа должност, како и парохиската служба во Струмица, ја извршувал сè до својата смрт на 11 април 1973 година.
Со својата пожртвуваност, духовна мисија и неуморна работа, отец Атанас Иванов оставил длабока трага во историјата на Католичката црква во Струмица и Струмичко, останувајќи запаметен како еден од најзначајните духовни водачи на македонските католици во дваесеттиот век.
