Марс долго време беше во фокус на фантазиите за меѓупланетарно населување, но новата студија на Едвин Кајт и неговите колеги од Универзитетот во Чикаго руши бариери меѓу научна фантастика и научна реалност. Наместо дилеми дали смееме да ја менуваме климата на Марс, истражувачите го анализираат прашањето: колку технички е можно Марс да се претвори во планета погодна за човековиот живот. Во својот труд, објавен како препринт на arXiv, тие детално опишуваат три етапи што би довеле до создавање на услови кои го приближуваат Марс кон „втора Земја“.
Првата етапа потсетува на класичните оранжерии, но овие „марсовски оази“ би користеле современи материјали, како аерогел од силициум-диоксид. Овие куполи ќе пропуштаат видлива светлина, а ќе го задржуваат инфрацрвеното зрачење, со што се создаваат локални области со пријатна температура. Авторите сметаат дека вакви структури можат да се прошируваат и поврзуваат во единствен систем што ќе покрие значителни делови од површината на Марс. Под куполите би се стопил подземниот лед, обезбедувајќи вода за идните населби, но ќе мора да се реши проблемот со токсичните перхлорати во марсовската почва.
Следниот чекор подразбира зголемување на внесот на сончева енергија преку огромни сончеви едра што функционираат како орбитални огледала. Прво, тие би биле насочени кон определени бази, а понатаму кон пошироки површини. Овој пристап ќе овозможи сублимирање на резервите CO2 на Јужниот Пол, со што би се згуснала атмосферата и би се поттикнало глобално затоплување. Но, постојните соларни едра се претешки – нивната маса треба да биде под 20 грама на квадратен метар, што е трипати полесно од денешните примероци. Покрај тоа, ваквото огромно влијание врз климата на Марс ќе донесе и геолошки промени со непредвидливи последици.
Најрадикалната етапа е внесувањето во атмосферата на посебно создадени аеросоли. Наместо марсовска прашина, ќе се употребуваат наночестички, пример алуминиумски наностолбови или графен легиран со азот. Според пресметките на истражувачите, за видлив ефект ќе бидат потребни околу 3 милиони тони вакви честички. Цената на испораката до Марс надминува 2000 долари за килограм, така што производството ќе мора да се одвива локално, што бара развој на силна индустриска и инфраструктурна мрежа.
