Иљо Аризанов е роден во Иловица, кај Струмица. Според некои извори, неговото крстено име всушност било Илија, но растејќи во Македонија бил наречен Иљо и така останало до крајот на животот. Бил голем љубител на баклава, кои и самиот научил да ги прави, па често ги носел и за своите колеги. Тие знаеле да кажат: „Штом видиме дека Иљо дошол на работа со тепсија во рацете, знаеме дека ќе јадеме баклава“.
Уште од рано развил љубов кон авијацијата, што подоцна му ја одредило и професијата – станал воен пилот.
Службата ја започнал во поранешна Југославија, односно во Југословенската народна армија. По распадот на државата, веќе преселен во Белград, станал пилот во Военото воздухопловство на Војската на Југославија, формирана во 1992 година.
Летал на руски авиони МиГ-29. Уште во 1996 година овие авиони требало да бидат ремонтирани, но тоа не се случило. Неговиот авион имал проблеми – не работел системот за предупредување за непријателско нишанење, а имало и проблеми со радиоврската.
Во март 1999 година започнала НАТО агресијата врз СР Југославија. Со првите влегувања на непријателските авиони во воздушниот простор, пилотите биле први на удар. И покрај свеста за огромната надмоќ на НАТО, тие без двоумење полетале во одбрана на татковината.
Меѓу нив бил и тогаш мајорот Иљо Аризанов. Од Ниш полетал со неисправен МиГ-29. Поради неисправниот систем за предупредување, бил погоден над Косово, во реонот на Приштина. Авионот се запалил, но Иљо успеал да се катапултира.
Падобранот го спуштил во реонот на Дреница, упориште на албанските вооружени групи. Поради неисправната врска, не успеал да стапи во контакт со својата команда. Останал сам, опкружен со непријател, со само пиштол и неколку куршуми.
Слетал во лозје и слушнал гласови, па претпоставил дека го бараат. Наместо да ја земе опремата (храна, вода и лекови), решил да се повлече за да не биде откриен. Тргнал пеш кон Приштина, надевајќи се дека ќе биде пронајден.
Цела ноќ се движел низ шума, гладен и жеден, пиел вода од поток и јадел снег. Во еден момент влегол во двор на куќа, каде на неколку метри од него имало луѓе, но за среќа не го забележале. Таму се одморил неколку часа.
Наутро сфатил дека никој не доаѓа по него и мора сам да се спасува. Се движел внимателно, но не можел да воспостави контакт со своите. Се криел преку ден, а ноќе продолжувал. Ја преминал реката Дреница со голем напор.
Следниот ден, иако исцрпен, продолжил да се движи. Во еден момент се соочил со вооружен припадник на ОВК. Извлекол пиштол, а противникот, во шок, избегал. Иљо ја искористил ситуацијата и продолжил.
По неколку часа, успеал да стигне до реонот на Приштина и аеродромот. По два и пол дена пешачење без храна и вода, на 26 март се појавил пред своите.
Бил пренесен во Белград со висока температура и сериозни здравствени проблеми. Ослабел 7 килограми. Подоцна му биле утврдени срцеви проблеми, поради што бил опериран и пензиониран како потполковник.
Подоцна изјавил:
„Моравме да полетаме. Без разлика што авионите ни беа неисправни и што бевме инфериорни, нашата земја беше нападната и бевме должни да ја браниме.“
Иљо Аризанов починал на 4 септември 2011 година, на 51-годишна возраст, како последица од срцев удар.
Неговата ќерка Наташа го продолжила патот на татка си, завршила Воена академија и денес е поручник во Војската на Србија, задолжена за логистика во воздухопловството.
СЛАВА НА ЈУНАКОТ!
